Legumiera neoklasycystyczna, Warszawa
Legumiera neoklasycystyczna, Warszawa
Legumiera neoklasycystyczna, Warszawa
Legumiera neoklasycystyczna, Warszawa
Legumiera neoklasycystyczna, Warszawa
Legumiera neoklasycystyczna, Warszawa
Legumiera neoklasycystyczna, Warszawa
Legumiera neoklasycystyczna, Warszawa
Legumiera neoklasycystyczna, Warszawa
Legumiera neoklasycystyczna, Warszawa
Nr ref. 601

Franciszek Cmoch (akt. 1900 - 1939)Legumiera neoklasycystyczna, Warszawa, 1932 - 1939 r.

Srebro próby 800 odlewane, repusowane, cyzelowane.
17,9 x 31,6 x 24,5 cm,
waga: 1860 g
Sygnowana cechą inicjałową złotnika oraz polskim znakiem państwowym, stosowanym po 1932 roku – cechą z głową kobiety w chuście, literą W – wyróżnikiem probierni w Warszawie oraz cyfrą 3 - symbolem próby srebra. Widoczne także cecha pomocnicza – głowa kobiety w polu okrągłym i wężyk probierczy.

Cena: 9 500 zł

OPIS:
Legumiera w formie okrągłej dwuusznej miski wspartej na gładkim cokoliku. Czara naczynia w dolnej partii dekorowana repusowanym, szerokim fryzem z liścia akantu, powyżej gładka. Brzeg czary moletowany na wzór greckiego kimationu. Legumiera nakrywana gładka, lekko wysklepiona pokrywką zwieńczoną uchwytem w formie pełnoplastycznej szyszki na rozecie z repusowanych liści.

Franciszek Cmoch swoją pracownię prowadził od 1906 roku. W tym samym roku pełnił funkcję starszego cechu czeladników złotniczych. Mistrzem został w 1908 roku. Początkowo pracował na Nowym Mieście, w okresie międzywojennym przy ulicy Długiej. Powiązany z Izraelem Szekmanem, prawdopodobnie wykonywał zlecenia dla firmy Szekmana, możliwe również, że pracownię tę odkupił zachowując znak. Wzmiankowany w zachowanych archiwaliach do 1939 roku, specjalizował się w wyrobach korpusowych o harmonijnych, klasycystycznych formach.

STAN ZACHOWANIA:
Bardzo dobry.

LITERATURA:
R. Bobrow, Warszawscy złotnicy, jubilerzy, grawerzy i kupcy wyrobów kruszcowych w XIX wieku, Warszawa 2018, s. 65-66.
M. Gradowski, Znaki na srebrze, Znaki miejskie i państwowe używane na terenie Polski w jej obecnych granicach, Warszawa 2010, s. 311-316.
Przewiń do góry okna