Komplet sztućców na 9 osób, Warszawa
Komplet sztućców na 9 osób, Warszawa
Komplet sztućców na 9 osób, Warszawa
Komplet sztućców na 9 osób, Warszawa
Komplet sztućców na 9 osób, Warszawa
Komplet sztućców na 9 osób, Warszawa
Komplet sztućców na 9 osób, Warszawa
Komplet sztućców na 9 osób, Warszawa
Komplet sztućców na 9 osób, Warszawa
Komplet sztućców na 9 osób, Warszawa
Komplet sztućców na 9 osób, Warszawa
Komplet sztućców na 9 osób, Warszawa
Nr ref. 577

T. Werner i SA (akt. 1864 - 1939)Komplet sztućców na 9 osób, Warszawa, 1899 - 1904 r.

Srebro próby 84, odlewane, cyzelowane, częściowo złocone. Stal nierdzewna.
waga: 5130 g
Cechowane znakiem firmy Teodora Wernera, spadkobiercy warsztatu Karola Filipa Malcza, którego znak warsztatowy – kotwica w polu owalnym widnieje na niektórych elementach zestawu oraz znakami probierni warszawskiej z lat 1899 – 1904 – cechą z głową kobiety w kokoszniku, znakiem próby srebra i monogramem probierza Aleksandra Romanowa w polu owalnym, oraz cechą pomocniczą w polu okrągłym. Widoczne równie repunce Rzeczpospolitej Polskiej stosowane w Warszawie po 1932 roku  - znak z głową kobiety w chuście z cyfrą 2 dla oznaczenia srebra próby 875 oraz znak z głową sowy zwany cechą lombardową, stosowany od 1922 roku na przedmiotach dawnych licytowanych w lombardach.

Cena: 12 500 zł

OPIS:
W skład kompletu wchodzą:

Łyżka wazowa – 32 cm, 258 g
Łyżka półmiskowa – 28.5 cm, 172 g
Widelec półmiskowy – 28 cm, 160 g

9 łyżek obiadowych – 21 cm, 767 g
9 widelców obiadowych – 21 cm, 714 g
9 noży obiadowych – 25,2 cm, 982 g

9 łyżek śniadaniowych – 18.5 cm, 493 g
9 widelców śniadaniowych – 18 cm, 454 g
9 noży śniadaniowych – 21,5 cm, 628 g

9 łyżeczek do herbaty – 15,2 cm, 347 g
9 łyżeczek do mokki – 10,5 cm, 155 g

Waga kompletu wraz z nożami - 5130 g
Waga bez noży - 3520 g

Sztućce z trzonkami o półokrągłych uchwytach zakończonych wypustkami. Dekorowane jednostronnie półplastycznymi, neorokokowymi motywami - ornamentem muszlowym, ceownikami, drobnymi listkami i kwiatkami. Na spodnich stronach uchwytów grawerowane monogramy wiązane z liter "O.M"

STAN ZACHOWANIA:
Bardzo dobry. Widoczne minimalne ślady upływu czasu. Ostrza noży ze stali nierdzewnej. 

T. Werner i SA – firma złotnicza Augusta Teodora Wernera (1836-1902). Jej założyciel był złotnikiem. Kształcił się w Warszawie, Krakowie, Wiedniu i Paryżu. W latach pięćdziesiątych rozpoczął pracę jako kierownik warszawskiego warsztatu Karola Filipa Malcza, z którym był skoligacony. W 1864 roku Teodor Werner stał się właścicielem tego renomowanego warsztatu. Kontynuację jego znakomitej tradycji podkreślał poprzez stosowanie znaku imiennego Malcza do 1868 roku, zaś znaku warsztatowego, kotwicy w owalu, do końca swojej działalności. Swoje wyroby reklamował często zwrotem „dawniej Karol Malcz".

W 1864 roku Teodor Werner ożenił się z Albertyną Wilhelminą Norblin (1843-1912), córką Wincentego Konstantego Norblina (zm. 1872), założyciela znanej fabryki platerów. W tym samym roku wszedł w spółkę z żoną i bratem żony, Ludwikiem, po atrakcyjnej cenie odkupiwszy fabrykę teścia. W 1882 roku do spółki dołączyła wytwórnia Braci Buch. W 1893 roku powstało Towarzystwo Akcyjne Fabryk Metalowych pod firmą "Norblin, Bracia Buch i T.Werner" z siedzibą przy ul. Żelaznej 51 a zabudowaniami fabrycznymi przy ulicy Chłodnej. Firma działała do 1939 roku.

Połączone przedsiębiorstwa prowadziły odrębną produkcję. Teodor Werner wytwarzał wyłącznie srebra. W latach 70-tych XIX wieku zatrudniał 40 pracowników a produkcja była w dużym stopniu zmechanizowana.

Wyroby firmy przez cały okres jej funkcjonowania cieszyły się uznaniem klientów i wysokim poziomem tak form jak i wykonania. Były to w głównej mierze naczynia stołowe i zestawy sztućców a także „drobiazgi toaletowe".

LITERATURA:
R. Bobrow, Srebra warszawskie 1851-1939, Część pierwsza, Srebra ze zbiorów Muzeum Narodowego w Warszawie, Warszawa 1997, s. 137-148.
R. Bobrow, Srebra warszawskie 1851-1939, Część druga, Srebra ze zbiorów muzeów polskich kościelnych i prywatnych, Warszawa 1997, s. 45-46.
M. Gradowski, Znaki na srebrze, Znaki miejskie i państwowe używane na terenie Polski w jej obecnych granicach, Warszawa 2010, s. 299-316.
H. Lileyko, Srebra warszawskie, Warszawa 1979, s.43-44, 76-78.
Przewiń do góry okna