Lustro toaletowe, Warszawa
Lustro toaletowe, Warszawa
Lustro toaletowe, Warszawa
Lustro toaletowe, Warszawa
Lustro toaletowe, Warszawa
Lustro toaletowe, Warszawa
Lustro toaletowe, Warszawa
Lustro toaletowe, Warszawa
Lustro toaletowe, Warszawa
Lustro toaletowe, Warszawa
Nr ref. 597

Karol Filip Malcz (akt. 1827 - 1864)Lustro toaletowe, Warszawa, 2 ćw. XIX wieku

Srebro próby 12 łut, szkło lustrzane kryształowe.
60,5 x 45 cm
Znakowane imienną i warsztatową cechą złotnika, z dopiskiem w Warszawie, a także znakiem próby srebra.

Cena: 24 000 zł

OPIS:
Lustro w stylu Biedermeier, z gładką taflą o nieregularnym, falistym obrysie. Tafla ujęta w srebrny kołnierz dekorowany roślinną wicią. W zwieńczeniu kołnierza srebrna tarcza herbowa, należąca do rodziny Bnińskich.

Bnińscy Herbu Łodzia to jedna z najstarszych wielkopolskich rodzin szlacheckich legitymująca się Herbem Łodzia. W 1798 roku Łukasz Bniński (1738-1818) otrzymał Pruski tytuł hrabiowski wraz z herbem w formie tarczy herbowej z orłem, który na piersi ma Herb Łodzia. Następnie jego synowie Alexander (ur.1783) i Florenty (ur.1789) 17 stycznia 1816 roku są mianowani dziedzicznym hrabią pruskim.

Hrabia Florenty Bniński pozostał w Wielkopolsce z włościami na Biezdrowie, zmarł w 1835 roku.

Starszy brat Florentego, hrabia Aleksander Bniński sprzedał swoje dobra w Wielkopolsce i przeniósł się na Litwę do dóbr żony (Księżniczka Maryja Radziwiłłówna).Od 1821 roku pełnił funkcję senatora kasztelana Królestwa Polskiego. W senacie zasiadał w komisji dla umorzenia długu zagranicznego. Najważniejszą funkcję objął w 1831 roku podczas Powstania Listopadowego, Jako senator 25 stycznia 1831 roku podpisał akt detronizacji Mikołaja I Romanowa. 1 lutego 1831 został ministrem spraw wewnętrznych Rządu Narodowego. 28 lutego mianowany komisarzem rządowym przy naczelnym wodzu, przejął obowiązki zlikwidowanej Komisji Potrzeb Wojska. Z powodu choroby zmarł w 1831 roku, podczas Powstania.

Ponieważ znajdującym się na lustrze herbem posługiwała się tylko rodzina Bnińskich jest prawdopodobnym, że to właśnie hrabia Aleksander Bniński zlecił wykonanie lustra w warsztacie warszawskiego złotnika. Zdarzenie to nie ma potwierdzenia w źródłach.

Karol Filip Malcz urodził się w Warszawie w 1797 roku, zmarł w Ozorkowie k. Łodzi w 1867. Syn Konstantego Malcza, doktora medycyny i Anny Doroty z Bandau'ów, wnuk złotnika Jana Jerzego Bandau'a (I). Nauki zawodu pobierał najpewniej w warsztacie dziadka. W 1818 roku rozpoczął wędrówkę rzemieślniczą po pracowniach Niemiec, Holandii, Anglii, Francji, Włoch, Węgier i Austrii.

Około 1827 roku, po powrocie do kraju uzyskał tytuł mistrza sztukę mistrzowską wykonując w warsztacie Jana Macieja Schwartza. Od 1828 roku prowadził warsztat przy ulicy Krakowskie Przedmieście, początkowo w kamienicy o numerze hip. 448, następnie przy numerze hip. 378 i 377 a od 1864 roku przy numerze hip. 412a. W 1856 roku pracowało w nim 44 pracowników.

Wyroby Malcza cieszyły się i cieszą najwyższym uznaniem do dziś. Warsztat dostarczał zarówno sreber sakralnych jak i różnorodnych wyrobów świeckich, charakteryzujących się znajomością najnowszych trendów i wysoką jakością wykonania. Mistrz w większości sam projektował i rysował formy przedmiotów, elementy ich dekoracji. Współpracował z warszawskimi artystami, rzeźbiarzem Ludwikiem Kaufmanem (1801-1855), drzeworytnikiem Janem Styfi (1839-1921).

W 1864 roku Karol Malcz przekazał warsztat swojemu kierownikowi a bratankowi swojej żony, Teodorowi Wernerowi.

Wyroby warszatatu Malcza cechowane były znakiem imiennym "Malcz" oraz znakiem firmowym, kotwicą w polu owalnym.

STAN ZACHOWANIA:
Bardzo dobry. Tafla i drewniane plecy wraz ze stójką na zawiasach oryginalne. Tafla lustrzana po profesjonalnej renowacji. Widoczny jedynie jeden niewielki odprysk szkła.

LITERATURA:
R. Bobrow, Srebra warszawskie 1851-1939, Część pierwsza, Srebra ze zbiorów Muzeum Narodowego w Warszawie, Warszawa 1997, s. 125-136.
R. Bobrow, Srebra warszawskie 1851-1939, Część druga, Srebra ze zbiorów muzeów polskich kościelnych i prywatnych, Warszawa 1997, s. 44-45.
R. Bobrow, Warszawscy złotnicy, jubilerzy, grawerzy i kupcy wyrobów kruszcowych w XIX wieku, Warszawa 2018
M. Gradowski, Znaki na srebrze, Znaki miejskie i państwowe używane na terenie Polski w jej obecnych granicach, Warszawa 2010
H. Lileyko, Srebra warszawskie w zbiorach Muzeum Historycznego m.. st. Warszawy, Warszawa 1979, s. 63-64, 76, 94.
Przewiń do góry okna