Sztućce do obiadu, przystawek i deserów dla 6 osób, 42 elementy, Moskwa
Sztućce do obiadu, przystawek i deserów dla 6 osób, 42 elementy, Moskwa
Sztućce do obiadu, przystawek i deserów dla 6 osób, 42 elementy, Moskwa
Sztućce do obiadu, przystawek i deserów dla 6 osób, 42 elementy, Moskwa
Sztućce do obiadu, przystawek i deserów dla 6 osób, 42 elementy, Moskwa
Sztućce do obiadu, przystawek i deserów dla 6 osób, 42 elementy, Moskwa
Sztućce do obiadu, przystawek i deserów dla 6 osób, 42 elementy, Moskwa
Sztućce do obiadu, przystawek i deserów dla 6 osób, 42 elementy, Moskwa
Sztućce do obiadu, przystawek i deserów dla 6 osób, 42 elementy, Moskwa
Sztućce do obiadu, przystawek i deserów dla 6 osób, 42 elementy, Moskwa
Sztućce do obiadu, przystawek i deserów dla 6 osób, 42 elementy, Moskwa
Sztućce do obiadu, przystawek i deserów dla 6 osób, 42 elementy, Moskwa
Sztućce do obiadu, przystawek i deserów dla 6 osób, 42 elementy, Moskwa
Sztućce do obiadu, przystawek i deserów dla 6 osób, 42 elementy, Moskwa
Sztućce do obiadu, przystawek i deserów dla 6 osób, 42 elementy, Moskwa
Sztućce do obiadu, przystawek i deserów dla 6 osób, 42 elementy, Moskwa
Sztućce do obiadu, przystawek i deserów dla 6 osób, 42 elementy, Moskwa
Sztućce do obiadu, przystawek i deserów dla 6 osób, 42 elementy, Moskwa
Sztućce do obiadu, przystawek i deserów dla 6 osób, 42 elementy, Moskwa
Nr ref. 455

Roman Aristarhow (akt. 1880 - 1896)Sztućce do obiadu, przystawek i deserów dla 6 osób, 42 elementy, Moskwa, 1892 r.

Srebro próby 84, stal węglowa.
waga: 2782 g

Wszystkie elementy cechowane znakiem złotnika, cechą probierza Aleksandra Aleksijewicza Smirnowa (czynnego w latach 1878-1895) z datownikiem dla 1892 roku, znakiem próby srebra oraz cechą miejską Moskwy. 

Na ostrzach noży widoczny imienny znak producenta Iwana Zawialow'a wraz z godłem Cesarstwa Rosyjskiego – dwugłowym orłem oraz wzmianką o otrzymaniu medalu „Honoris Causa” na Wystawie światowej w Londynie w 1862 r.

Cena: 10 500 zł

OPIS:
Waga srebra bez noży – 1481 g
Waga z nożami o srebrnych ostrzach – 1956 g
Waga łączna – 2782 g

W skład kompletu wchodzi:

6 widelców obiadowych – 21 cm
6 noży obiadowych – 28 cm
6 łyżek obiadowych – 21.7 cm

6 widelców do przystawek, deserowych – 17.7 cm
6 noży do przystawek, deserowych – 20.8 cm
6 łyżek do przystawek, deserowych – 18 cm

6 łyżeczek do herbaty – 15.1 cm

Sztućce gładkie o delikatnie fasetowanych brzegach. Trzonki ze skrzydełkami I wiosłowymi uchwytami. Ostrza noży obiadowych ze stali węglowej. Noże do przystawek lub deserów z ostrzami ze srebra.

Na uwagę zasługuje producent stalowych ostrzy noży obiadowych.

Manufaktura wyrobów metalowych Iwana Zawialow'a

Iwan Zawialow urodził się jako rosyjski chłop, mieszkaniec wsi Worsma w obwodzie niżnonowogrodzkim, poddany majątku rodziny Szeremietiev, jednej z najpotężniejszych pośród rosyjskiej arystokracji. Jeszcze w XVIII wieku Worsma zasłynęła jako ośrodek produkcji noży.

Zawialow swój warsztat otworzył w 1825 roku, nadal jako poddany hrabiego Dmitrija Nikołajewicz'a Szeremietiew'a, do wolności wykupił się bowiem z końcem lat 50-tych XIX wieku.

W przeciągu dwóch dekad firma Zawialowa stała się największą w regionie, z pięcioma warsztatami w których stałe zatrudnienie znajdowało 100 rzemieślników. Prócz noży produkowano nożyce, brzytwy oraz instrumenty chirurgiczne, których jakość według współczesnych konkurowała z wyrobami brytyjskimi.

W 1835 roku po raz pierwszy swoją ofertę firma zaprezentowała carowi. Następnie w 1841 otrzymała państwowe odznaczenie herbu państwa, najwyższe wyróżnienie dla zakładów przemysłowych, za czym szło pozwolenie umieszczania na wyrobach godła Cesarstwa z wizerunkiem dwugłowego orła.

Kolejny wielki sukces firmy to udział w Wystawie światowej w Londynie w 1862 roku i zdobycie medalu 'Honoris Causa' dla zaprezentowanych tam stalowych noży.

Po śmierci Iwana firmą zarządzał jego syn Aleksiej, zaś po nim wdowa Anna wraz z niezamężnymi córkami Iwana, Anfisą i Liubow. Po śmierci Anny, w latach 70-tych siostry Zawialow kontynuowały i rozwijały działalność, między innymi przeniosły biuro i główny sklep firmy do Moskwy, zaś Anfisa wstąpiła w szeregi moskiewskich kupców drugiej gildii.

Niewiele wiemy o działalności manufaktury w początkach XX wieku. Prawdopodobnie istniała do ok. 1905 roku.

STAN ZACHOWANIA:
Bardzo dobry. Na jednej z łyżek widoczne niewielkie peknięcie. Jeden z widelców ma nieznacznie pofalowane ząbki.

LITERATURA:
D. Moon, The Russian Peasantry 1600-1930: The World the Peasants Made, Londyn 1999, s. 148.
M. M. Postnikowa-Łosewa, N. G. Płatonowa, B. L. Ulianowa, Zołotoje i sieriebriannoje dieło XV-XX ww. (tierritoria SSRR), Moskwa 1995, s. 203, 205, 226, poz. 2022, 2115, 2848, 2849.
G. Ulianowa, Female Entrepreneurs in Nineteenth-Century Russia. (Perspectives in Economic and Social History.), Londyn 2009.



Przewiń do góry okna