Hermann Böhm, Paterka dekorowana barwną emalią, Wiedeń

POLITYKA COOKIES

Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookie. Przeczytaj więcej

Cart  

Brak produktów

Razem

Koszyk Realizuj zamówienie

Hermann Böhm , akt. 1866 - 1922
Nr Ref.   488
Emalia malarska na miedzi, srebro próby 800, częściowo złocone.

Puncowana cechą warsztatu złotniczego oraz literą A – wyróżnikiem probierni wiedeńskiej dla wyrobów małych.

Wymiary:   6.80 x 8.60 x 6.50 cm
Waga:   97.00 g
Obiekt sprzedany

Dodaj do listy życzeń

  • Zapytaj o szczegóły
    • Wyślij do znajomego

      Paterka dekorowana barwną emalią, Wiedeń

      Paterka dekorowana barwną emalią, Wiedeń, ok. 1890

      Hermann Böhm

      Odbiorca:

      * Pola wymagane

      Anuluj

    • Zapytaj o tę pracę

    Opis:

    Paterka w formie dwuusznej wazki wspartej na stopie z czterema nóżkami w formie lwich łap. Brzegi stopy i czary naczynia ujęte w srebrne kołnierze. Czara ze stopą połączona srebrnym pierścieniem. Ucha wyniesione, skomponowane ze złoconych w dolnej listew przechodzących w męskie hermy w typie renesansowym.

    Czara i stopa paterki na planie czteroliścia. Wnętrze czary zdobi malarska miniatura z dworskim scenką prezentującą grajka przygrywającego w ogrodzie dwóm damom. Zewnętrzna część czary żółtymi taśmami podzielona na cztery kwatery z miniaturami przedstawiającymi pejzaże z architektonicznymi sztafażami.  Stopa analogicznie podzielona na cztery sekcje prezentujące putta na pejzażowym tle.

    Spód naczynia dekorowany emaliowanym motywem koralowca na białym tle. Mimo, iż przyjęło się, że dekoracja spodnich części wyrobów warsztatu Hermanna Böhm’a to dowód staranności wykonania, przywiązania do detalu i znak rozpoznawczy firmy, to jednak należy ją wiązać także z technologicznymi wymogami  zdobienia przedmiotów malarską emalią. Ponieważ służąca jako jeden z najlepszych podkładów dla emalii blacha miedziana mogła w procesie wypalania ulec odkształceniu, jej spodnią część pokrywano kontremalią, co stanowiło dodatkowe zabezpieczenie tego trudnego procesu dekoracji.

    O manufakturze

    Hermann Böhm urodził się ok. 1842 roku w Bukesbon na terenie Węgier. W 1865 roku, po ślubie z Teresą Politzer, córką złotnika Leopolda Polizter’a, wraz z rodzicami żony przeprowadził się do Wiednia, gdzie wkrótce otworzył własny warsztat. Zatrudnienie znalazło w nim 12 osób, żona, teść, a także syna Böhm’a, Max. Firma działała nieprzerwanie do ok. 1922 roku. Hermann Böhm zmarł w 1928 roku.

    Manufaktura HermannaBöhm’a , obok firmy złotniczej  Hermann Ratzersdorfer’a należy do najważniejszych wiedeńskich firm złotniczych reprezentujących nurt Neorenesansu i wykonujących przedmioty dekorowane emalia malarską.

    Inspirowani zbiorami XVI-wiecznych precjozów z cesarskich  Kunstkammer - Gabinetów  Sztuki powstałych dzięki kolekcjonerskiej pasji dynastii Habsburgów, w szczególności Rudolfa II, wiedeńscy złotnicy II połowy XIX wieku tworzyli przedmioty naśladujące lub nawiązujące formą do najwybitniejszych dzieł sztuki z cesarskich zbiorów.

    Z początkiem lat 70-tych nasiliła się produkcja miniatur łączących wymagające technologicznie materiały i techniki, takie jak kryształ górski, srebro, srebro złocone oraz miedź,  dekorowane barwnymi emaliami, niello oraz półszlachetnymi  kamieniami i perłami.  Były to patery, puchary, zegary wieżyczkowe, na biurko, kominkowe, wazy, figurki na drobiazgowo dekorowanych postumentach, a przede wszystkim fantastyczne kompozycje przedstawiające statki z załogami, rogi i puzdra o zoomorficznych formach, na równie bogatych i rozbudowanych podstawach.

    Wyroby te prezentowano na popularnych wystawach światowych. Firma Hermanna Böhm’a brała udział w wystawie wiedeńskiej w 1873 roku, a także w paryskich, w latach 1878 i 1889. Na tej zdobyła srebrny medal. Udział w wystawach pomógł Hermannowi  Böhm’owi dotrzeć do amerykańskiej publiczności, która stała się jednym z głównych odbiorców jego sztuki.

    Do dziś wyroby firmy są cenione przez kolekcjonerów na całym świecie. Pojawiające się na aukcjach w najlepszych domach aukcyjnych okazy osiągają zawrotne ceny.

    O technice wykonania

    Zdobienie wyrobów metalowych kolorowymi, szklistymi powłokami należy do najtrudniejszych technik dekoracyjnych. Składa się na to przygotowanie mieszaniny składników – sproszkowanego kwarcu, węglanów sody i magnezu oraz tlenku ołowiu i tlenku metalu odpowiedzialnego za kolor, które następnie należy odpowiednio do zastosowania sproszkować a potem wielokrotnie oczyścić z najmniejszych nawet pyłków, mogących się przyczynić do wystąpienia skaz czy pęknięć  przy wypaleniu. Następnie należy wybrać i przygotować podkład, którego temperatura topnienia nie może być niższa od topnienia szkliwa, zaś współczynnik rozżarzalności musi być podobny w obu przypadkach. Najlepiej warunki te spełnia złoto, tymczasem najczęściej stosowanym metalem podkładowym dla emalii jest miedź. Kolejne kroki to nakładanie zmieszanej z wodą destylowaną mieszaniny  i jej wypalanie, niekiedy kilkukrotne dla jednego koloru a wielokrotne dla jednego przedmiotu, jeśli kolorów używano kilka a każdy miał inną temperaturę topnienia. Cały proces wymagał nie tylko wiedzy ale i wielkiego doświadczenia i wprawy, także na ostatnim etapie emaliowania jakim było staranne szlifowanie, polerowanie, płukanie i ostatnie już wypalenie dla nadania oczekiwanego połysku.

    Wśród wielu technik emalierskich, komórkowej, reliefowej czy ażurowej, udoskonalanych od wczesnego średniowiecza, emalia malarska należy do jednej z najpóźniej opracowanych. Wynaleziono ją w Limoges, stąd często jest określana emalią limuzyńską,  w drugiej połowie XV wieku. Początkowo ograniczała się do monochromatycznych kompozycji, gdzie na wypalone w pierwszej kolejności czarne tło nakładano warstwy białej emalii, którą następnie grawerowano i  wypalano osiągając reliefowe efekty.

    Około połowy XVII wieku złotnik i grawer Jean Toutin (1578-1644) opracował technikę wielokolorowej emalii malarskiej poprzez mieszanie odpowiednio skomponowanych podkładów z olejem lawendowym i nakładanie ich techniką malarską na uprzednio wypaloną warstwę białej emalii, w odpowiedniej dla ich temperatury topnienia kolejności. Udoskonalana przez następne pokolenia złotników technika Toutin’a pełnię swoich możliwości zaprezentowała w przeciągu XVIII wieku, w postaci niezliczonej ilości portretowych miniatur, tabakier, zegarków i toaletowych przyborów, produkowanych w warsztatach Paryża i Genewy.

    Wiedeńscy złotnicy epoki historyzmu, w odpowiedzi na wzmagane uczestnictwem wielkich wystawach światowych zapotrzebowanie klienteli ostatecznie rozwinęli technikę malarskiej emalii w kierunku używania barw o jak najbardziej zbliżonej temperaturze topnienia, w celu zmniejszenia ilości wypaleń oraz przyspieszenia procesu produkcji.

    Jednocześnie wynalazek fotografii i stopniowe zagospodarowanie przez tę technikę zapotrzebowania na tworzenie portretów stopniowo wyparł stosowanie emalii malarskiej w złotnictwie.

    Bibliografia:

    Fleming J., Honour H., The Penguin Dictionary of Decorative Arts, Londyn 1977, s. 274-278.

    Gradowski M., Dawne złotnictwo, technika i  terminologia, Warszawa 1980, s. 75-80.

    William Haydn ed., Enamels of the World 1700-2000, The Khalili Collections, The Khalili Familly Trust, 2009

    W. Neuwirth: Lexikon Wiener Gold- und Silberschmiede und ihre Punzen 1867-1922, Wien 1922, s.116-117.

    Paterka dekorowana barwną emalią, Wiedeń <p class="Standard">Paterka w formie dwuusznej wazki wspartej na stopie z czterema nóżkami w formie lwich łap. Brzegi stopy i czary naczynia ujęte w srebrne kołnierze. Czara ze stopą połączona srebrnym pierścieniem. Ucha wyniesione, skomponowane ze złoconych w dolnej listew przechodzących w męskie hermy w typie renesansowym.<br /><br />Czara i stopa paterki na planie czteroliścia. Wnętrze czary zdobi malarska miniatura z dworskim scenką prezentującą grajka przygrywającego w ogrodzie dwóm damom. Zewnętrzna część czary żółtymi taśmami podzielona na cztery kwatery z miniaturami przedstawiającymi pejzaże z architektonicznymi sztafażami.  Stopa analogicznie podzielona na cztery sekcje prezentujące putta na pejzażowym tle.<br /><br />Spód naczynia dekorowany emaliowanym motywem koralowca na białym tle. Mimo, iż przyjęło się, że dekoracja spodnich części wyrobów warsztatu Hermanna Böhm’a to dowód staranności wykonania, przywiązania do detalu i znak rozpoznawczy firmy, to jednak należy ją wiązać także z technologicznymi wymogami  zdobienia przedmiotów malarską emalią. Ponieważ służąca jako jeden z najlepszych podkładów dla emalii blacha miedziana mogła w procesie wypalania ulec odkształceniu, jej spodnią część pokrywano kontremalią, co stanowiło dodatkowe zabezpieczenie tego trudnego procesu dekoracji.<br /><br /><strong>O manufakturze</strong></p> <p class="Standard">Hermann Böhm urodził się ok. 1842 roku w Bukesbon na terenie Węgier. W 1865 roku, po ślubie z Teresą Politzer, córką złotnika Leopolda Polizter’a, wraz z rodzicami żony przeprowadził się do Wiednia, gdzie wkrótce otworzył własny warsztat. Zatrudnienie znalazło w nim 12 osób, żona, teść, a także syna Böhm’a, Max. Firma działała nieprzerwanie do ok. 1922 roku. Hermann Böhm zmarł w 1928 roku.<br /><br />Manufaktura HermannaBöhm’a , obok firmy złotniczej  Hermann Ratzersdorfer’a należy do najważniejszych wiedeńskich firm złotniczych reprezentujących nurt Neorenesansu i wykonujących przedmioty dekorowane emalia malarską.<br /><br />Inspirowani zbiorami XVI-wiecznych precjozów z cesarskich  Kunstkammer - Gabinetów  Sztuki powstałych dzięki kolekcjonerskiej pasji dynastii Habsburgów, w szczególności Rudolfa II, wiedeńscy złotnicy II połowy XIX wieku tworzyli przedmioty naśladujące lub nawiązujące formą do najwybitniejszych dzieł sztuki z cesarskich zbiorów.<br /><br />Z początkiem lat 70-tych nasiliła się produkcja miniatur łączących wymagające technologicznie materiały i techniki, takie jak kryształ górski, srebro, srebro złocone oraz miedź,  dekorowane barwnymi emaliami, niello oraz półszlachetnymi  kamieniami i perłami.  Były to patery, puchary, zegary wieżyczkowe, na biurko, kominkowe, wazy, figurki na drobiazgowo dekorowanych postumentach, a przede wszystkim fantastyczne kompozycje przedstawiające statki z załogami, rogi i puzdra o zoomorficznych formach, na równie bogatych i rozbudowanych podstawach.<br /><br />Wyroby te prezentowano na popularnych wystawach światowych. Firma Hermanna Böhm’a brała udział w wystawie wiedeńskiej w 1873 roku, a także w paryskich, w latach 1878 i 1889. Na tej zdobyła srebrny medal. Udział w wystawach pomógł Hermannowi  Böhm’owi dotrzeć do amerykańskiej publiczności, która stała się jednym z głównych odbiorców jego sztuki.<br /><br />Do dziś wyroby firmy są cenione przez kolekcjonerów na całym świecie. Pojawiające się na aukcjach w najlepszych domach aukcyjnych okazy osiągają zawrotne ceny.<br /><br /><strong>O technice wykonania</strong></p> <p class="Standard">Zdobienie wyrobów metalowych kolorowymi, szklistymi powłokami należy do najtrudniejszych technik dekoracyjnych. Składa się na to przygotowanie mieszaniny składników – sproszkowanego kwarcu, węglanów sody i magnezu oraz tlenku ołowiu i tlenku metalu odpowiedzialnego za kolor, które następnie należy odpowiednio do zastosowania sproszkować a potem wielokrotnie oczyścić z najmniejszych nawet pyłków, mogących się przyczynić do wystąpienia skaz czy pęknięć  przy wypaleniu. Następnie należy wybrać i przygotować podkład, którego temperatura topnienia nie może być niższa od topnienia szkliwa, zaś współczynnik rozżarzalności musi być podobny w obu przypadkach. Najlepiej warunki te spełnia złoto, tymczasem najczęściej stosowanym metalem podkładowym dla emalii jest miedź. Kolejne kroki to nakładanie zmieszanej z wodą destylowaną mieszaniny  i jej wypalanie, niekiedy kilkukrotne dla jednego koloru a wielokrotne dla jednego przedmiotu, jeśli kolorów używano kilka a każdy miał inną temperaturę topnienia. Cały proces wymagał nie tylko wiedzy ale i wielkiego doświadczenia i wprawy, także na ostatnim etapie emaliowania jakim było staranne szlifowanie, polerowanie, płukanie i ostatnie już wypalenie dla nadania oczekiwanego połysku.<br /><br />Wśród wielu technik emalierskich, komórkowej, reliefowej czy ażurowej, udoskonalanych od wczesnego średniowiecza, emalia malarska należy do jednej z najpóźniej opracowanych. Wynaleziono ją w Limoges, stąd często jest określana emalią limuzyńską,  w drugiej połowie XV wieku. Początkowo ograniczała się do monochromatycznych kompozycji, gdzie na wypalone w pierwszej kolejności czarne tło nakładano warstwy białej emalii, którą następnie grawerowano i  wypalano osiągając reliefowe efekty.<br /><br />Około połowy XVII wieku złotnik i grawer Jean Toutin (1578-1644) opracował technikę wielokolorowej emalii malarskiej poprzez mieszanie odpowiednio skomponowanych podkładów z olejem lawendowym i nakładanie ich techniką malarską na uprzednio wypaloną warstwę białej emalii, w odpowiedniej dla ich temperatury topnienia kolejności. Udoskonalana przez następne pokolenia złotników technika Toutin’a pełnię swoich możliwości zaprezentowała w przeciągu XVIII wieku, w postaci niezliczonej ilości portretowych miniatur, tabakier, zegarków i toaletowych przyborów, produkowanych w warsztatach Paryża i Genewy.<br /><br />Wiedeńscy złotnicy epoki historyzmu, w odpowiedzi na wzmagane uczestnictwem wielkich wystawach światowych zapotrzebowanie klienteli ostatecznie rozwinęli technikę malarskiej emalii w kierunku używania barw o jak najbardziej zbliżonej temperaturze topnienia, w celu zmniejszenia ilości wypaleń oraz przyspieszenia procesu produkcji.<br /><br />Jednocześnie wynalazek fotografii i stopniowe zagospodarowanie przez tę technikę zapotrzebowania na tworzenie portretów stopniowo wyparł stosowanie emalii malarskiej w złotnictwie.</p>
    7 000 PLN

    Zobacz stopkę