Boin-Taburet a Paris, Para neorokokowych trójramiennych, czteroświecowych kandelabrów w typie Juste-Aurèle Meissonnier...

POLITYKA COOKIES

Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookie. Przeczytaj więcej

Cart  

Brak produktów

Razem

Koszyk Realizuj zamówienie

Boin-Taburet a Paris, akt. 1873 - 1900
Nr Ref.   375
Srebro próby 950, odlewane, cyzelowane.
Sygnowane znakiem warsztatowym firmy złotniczej. Wszystkie ruchome elementy pary cechowane znakiem probierczym stosowanym w Paryżu od 1838 roku - głową Minerwy w polu ośmiobocznym z cyfrą 1 dla sreber próby pierwszej (950/1000 promili).
Wymiary:   49.00 x 16.00 x 15.00 cm
Waga:   5032.00 g
Obiekt sprzedany

Dodaj do listy życzeń

  • Zapytaj o szczegóły
    • Wyślij do znajomego

      Para neorokokowych trójramiennych, czteroświecowych kandelabrów w typie Juste-Aurèle Meissonnier'a, Paryż

      Para neorokokowych trójramiennych, czteroświecowych kandelabrów w typie Juste-Aurèle Meissonnier'a, Paryż, ok. 1890

      Boin-Taburet a Paris

      Odbiorca:

      * Pola wymagane

      Anuluj

    • Zapytaj o tę pracę

    Opis:

    Boin Taburet należy do najważniejszych francuskich warsztatów złotniczych schyłku XIX wieku i jest wymieniany obok nazwisk twórców takich jak Odiot, Christofle, Puiforcat, Aucoc, Fannière czy Tetard. Manufaktura powstała w 1873 roku w wyniku spółki zawiązanej między złotnikiem i antykwariuszem Georges Boin’em i jublilerem Emile Taburet’em. Przypisuje się jej przywrócenie popularności stylu Ludwika XV we francuskim złotnictwie ok. 1880 roku.

    Georges Boin urodził się w 1849 roku w rodzinie jubilerów i antykwariuszy. W latach 1847-1857 jego dziad i ojciec prowadzili słynny, ekskluzywny butik Escalier de Cristal (założony w 1804 roku przez wdowę Madame Marie Desarnaud, butik ten jako pierwszy oferował najwyższej jakości wyroby kryształowe oprawione w ramy ze złoconego brązu, w rękach różnych właścicieli funkcjonował do 1923 roku, od lat 60-tych XIX wieku specjalizował się w wyrobie mebli w stylach japońskim, noerokoko, także wykorzystujących elementy ze złoconego brązu). Wujowie Georges’a, Caillot i Peck byli jubilerami.

    W wieku 24 lat, w 1873 roku Georges Boin dołączył do istniejącej od 1860 roku firmy swego teścia, jubilera Emile Taburet’a. Powstała marka Boin-Taburet oferowała wysokiej klasy srebra stołowe, biżuterię, a także meble cenionych ówczesnych ebenistów.

    Wyroby złotnicze firmy od początku jej działalności formalnie inspirowane były wzorami XVIII-wiecznych francuskich mistrzów, złotnika Pierra Germain’a a, a także rysownika i projektanta Jules-Aurèle’a Meissonniera. Wiedzę o sztuce ubiegłego wieku Boin czerpał nie tylko w ramach nauki swego fachu, ale także dzięki pasji kolekcjonerskiej. W skład jego zbiorów wchodziły srebra oraz XVIII-wieczna biżuteria. Boin miał ponoć przyczynić się do zachowania wielu wzorów, uratowania ich przed przetopieniem, wtórnym wykorzystaniem kamieni i kruszcu. W 1892, w wyniku licytacji części tej kolekcji, kilka obiektów trafiło do zbiorów Muzeum Sztuki Dekoracyjnej w Paryżu.

    Już pierwszy udział firmy w Wystawie Światowej w Paryżu w 1878 roku przyniósł jej nagrodę, brązowy medal. Najwyższą nagrodę, złoty medal, Boin Taburet zdobyli w 1889 roku, prezentując srebra (serwis do herbaty, centre de table z kandelabrami) inspirowane twórczością Meissonnier’a oraz  terynę opartą na modelu Pierre’a Germain’a, wykonaną przy wykorzystaniu XVIII-wiecznych technik złotniczych.

    Warsztat działał do 1900 roku, kiedy to Georges Boin wszedł w spółkę z innym złotnikiem, tworząc firmę Boin et Henry. 


    W zakresie formalnych nawiązań do osiągnieć sztuki XVIII wieku, Boin Taburet zasłużył się sięgając do wzorów i  form projektowanych przez Juste-Aurèle Meissonnier’a (ok.1693 - 1750), jednego z najwybitniejszych twórców drugiej fazy francuskiego rokoka, zwanej genre pittoresque.

     

    Meissonnier był twórcą niezwykle wszechstronnym, uprawiał rysunek, malarstwo, architekturę, a także złotnictwo. Jego dorobek znamy głównie z zachowanych rysunków i projektów z lat 1723-1735. Wszystkie charakteryzuje daleko posunięta asymetria, trójwymiarowość; projektowi jednego kandelabra służyły trzy rysunki, bowiem żadna ze stron nie powtarzała ułożenia wszystkich elementów przedmiotu, oraz silne skręcenie naturalistycznych motywów ze świata roślinnego.

    Warto odnotować, że w twórczości artysty nie brakuje polskich akcentów, zaprojektował bowiem wnętrze gabinetu marszałka Franciszka Bielińskiego w Warszawie, a także projekt dekoracji „Złotego salonu” na zamówienie Augusta Aleksandra Czartoryskiego do pałacu w Puławach (oba z roku 1748,  znane z rycin, fragmenty z Puław zachowały się w muzeum w Jędrzejowie).

    Meissonnierowi zarzucano przesyt, przeładowanie ornamentu, jednakże jego wpływ na innych twórców w całej Europie był wielki. Jego modele nierzadko powtarzano dosłownie. Jedne z kandelabrów oferowanych przez manufakturę Boin-Taburet wykonano wiernie wg. modelu Miessonniera, częściej jednak dokonywano twórczych przetworzeń, ujmujących nieco z bogatego, ciężkiego  ornamentu na rzecz większej lekkości i smukłości.

    Przykładem takiego dzieła są oferowane kandelabry. 

    Kandelabry – opis formalny

    Kandelabry trójramienne, czteroświecowe wsparte na masywnych, okrągłych, wysklepionych stopach o nieregularnie wykrojonym obrysie. Płaszcze stóp profilowane, naprzemiennie dzielone kanelami i żebrami, przy brzegu naprzemiennie dekorowane motywami muszli lub akantowej wici, w górnej części przechodzące w odwróconą tuleję zdobioną od góry ornamentem muszlowym niżej przechodzącym w skręcone kanele.

    Trzony tralkowe, skręcone, w całości dekorowane roślinną wicią i wklęskami, z podwójnymi nodusami. Dolne nodusy z trzema plastycznymi przedstawieniami muszli ujętej w akantową wić. Górny w postaci dwóch złączonych obręczy o powierzchni stylizowanej na muszle w trzech miejscach przedzielonych zwisami z laurowych liści. Górne części trzonów w kształcie  wazonowych tulei, w dolnej części puklowanych, powyżej pokrytych przechodzącej w skręcone kanele.

    Tuleja stanowi miejsce mocowania gwintu zwieńczonego akantowym kapturkiem, na którym spoczywa troje esowatych, silnie skręconych, zdobionych podwiniętymi gałązkami akantu oraz prostokątnymi płycinami ramion. Powyżej tulei przedłużenie trzonu w postaci trzech wybrzuszonych, skręconych akantowych gałązek okalających centralnie posadowiony kwiat akantu.

    Ramiona kandelabrów oraz przedłużenie trzonu zwieńczone okrągłymi talerzykami zdobionymi potrójnymi, groszkowanymi polami. W centrach talerzyków wazonowe tuleje na świece, zdobione analogicznie do większej tulei w trzonie, wyposażone w okrągłe, płaskie profitki.

    Bibliografia:

    Cartier-Stone, Isabelle, Emmanuel Redon Fine Art. Silver, Arts Decoratifs des XIX et XX siecles, Paris 2014, s. 54-57.
    Flemming John, Hugh Honour, The Pengiun Dictionary of Decorative Arts, London 1977, s. 524-525.
    Markezana, Y., Les poinçons français d or, d argent, de platine de 1275 à nos jours, Turyn 2005, s. 102.
    Molińska Dorota,  Juste-Aurèle Meissonnier i paryskie wnętrza w rezydencjach polskiej arystokracji  [w: Codzienność i niecodzienność oświeconych. W rezydencji, w podróży i na scenie publicznej, red. pod redakcją Bożeny Mazurkowej, Katowice 2013], Katowice 2013, s. 27-38.

    Stan zachowania:

    Bardzo dobry.
    Para neorokokowych trójramiennych, czteroświecowych kandelabrów w typie Juste-Aurèle Meissonnier'a, Paryż <p><strong>Boin Taburet</strong> należy do najważniejszych francuskich warsztatów złotniczych schyłku XIX wieku i jest wymieniany obok nazwisk twórców takich jak Odiot, Christofle, Puiforcat, Aucoc, Fannière czy Tetard. Manufaktura powstała w 1873 roku w wyniku spółki zawiązanej między złotnikiem i antykwariuszem Georges Boin’em i jublilerem Emile Taburet’em. Przypisuje się jej przywrócenie popularności stylu Ludwika XV we francuskim złotnictwie ok. 1880 roku.<br /><br /></p> <p><strong>Georges Boin</strong> urodził się w 1849 roku w rodzinie jubilerów i antykwariuszy. W latach 1847-1857 jego dziad i ojciec prowadzili słynny, ekskluzywny butik <em>Escalier de Cristal</em> (założony w 1804 roku przez wdowę Madame Marie Desarnaud, butik ten jako pierwszy oferował najwyższej jakości wyroby kryształowe oprawione w ramy ze złoconego brązu, w rękach różnych właścicieli funkcjonował do 1923 roku, od lat 60-tych XIX wieku specjalizował się w wyrobie mebli w stylach japońskim, noerokoko, także wykorzystujących elementy ze złoconego brązu). Wujowie Georges’a, Caillot i Peck byli jubilerami.<br /><br /></p> <p>W wieku 24 lat, w 1873 roku Georges Boin dołączył do istniejącej od 1860 roku firmy swego teścia, jubilera <strong>Emile Taburet’a</strong>. Powstała marka Boin-Taburet oferowała wysokiej klasy srebra stołowe, biżuterię, a także meble cenionych ówczesnych ebenistów.<br /><br /></p> <p>Wyroby złotnicze firmy od początku jej działalności formalnie inspirowane były wzorami XVIII-wiecznych francuskich mistrzów, złotnika Pierra Germain’a a, a także rysownika i projektanta Jules-Aurèle’a Meissonniera. Wiedzę o sztuce ubiegłego wieku Boin czerpał nie tylko w ramach nauki swego fachu, ale także dzięki pasji kolekcjonerskiej. W skład jego zbiorów wchodziły srebra oraz XVIII-wieczna biżuteria. Boin miał ponoć przyczynić się do zachowania wielu wzorów, uratowania ich przed przetopieniem, wtórnym wykorzystaniem kamieni i kruszcu. W 1892, w wyniku licytacji części tej kolekcji, kilka obiektów trafiło do zbiorów Muzeum Sztuki Dekoracyjnej w Paryżu.<br /><br /></p> <p>Już pierwszy udział firmy w <strong>Wystawie Światowej w Paryżu w 1878</strong> roku przyniósł jej nagrodę, brązowy medal. Najwyższą nagrodę, <strong>złoty medal</strong>, Boin Taburet zdobyli w 1889 roku, prezentując srebra (serwis do herbaty, centre de table z kandelabrami) inspirowane twórczością Meissonnier’a oraz  terynę opartą na modelu Pierre’a Germain’a, wykonaną przy wykorzystaniu XVIII-wiecznych technik złotniczych.<br /><br /></p> <p>Warsztat działał do 1900 roku, kiedy to Georges Boin wszedł w spółkę z innym złotnikiem, tworząc firmę <em>Boin et Henry.</em> </p> <p><br />W zakresie formalnych nawiązań do osiągnieć sztuki XVIII wieku, Boin Taburet zasłużył się sięgając do wzorów i  form projektowanych przez <strong>Juste-Aurèle Meissonnier’a (ok.1693 - 1750)</strong>, jednego z najwybitniejszych twórców drugiej fazy francuskiego rokoka, zwanej <em>genre pittoresque</em>.</p> <p> </p> <p>Meissonnier był twórcą niezwykle wszechstronnym, uprawiał rysunek, malarstwo, architekturę, a także złotnictwo. Jego dorobek znamy głównie z zachowanych rysunków i projektów z lat 1723-1735. Wszystkie charakteryzuje daleko posunięta asymetria, trójwymiarowość; projektowi jednego kandelabra służyły trzy rysunki, bowiem żadna ze stron nie powtarzała ułożenia wszystkich elementów przedmiotu, oraz silne skręcenie naturalistycznych motywów ze świata roślinnego.<br /><br /></p> <p>Warto odnotować, że w twórczości artysty nie brakuje polskich akcentów, zaprojektował bowiem wnętrze gabinetu marszałka Franciszka Bielińskiego w Warszawie, a także projekt dekoracji „Złotego salonu” na zamówienie Augusta Aleksandra Czartoryskiego do pałacu w Puławach (oba z roku 1748,  znane z rycin, fragmenty z Puław zachowały się w muzeum w Jędrzejowie).<br /><br /></p> <p>Meissonnierowi zarzucano przesyt, przeładowanie ornamentu, jednakże jego wpływ na innych twórców w całej Europie był wielki. Jego modele nierzadko powtarzano dosłownie. Jedne z kandelabrów oferowanych przez manufakturę Boin-Taburet wykonano wiernie wg. modelu Miessonniera, częściej jednak dokonywano twórczych przetworzeń, ujmujących nieco z bogatego, ciężkiego  ornamentu na rzecz większej lekkości i smukłości.</p> <p>Przykładem takiego dzieła są oferowane kandelabry. <br /><br /></p> <p><strong>Kandelabry – opis formalny<br /><br /></strong></p> <p>Kandelabry trójramienne, czteroświecowe wsparte na masywnych, okrągłych, wysklepionych stopach o nieregularnie wykrojonym obrysie. Płaszcze stóp profilowane, naprzemiennie dzielone kanelami i żebrami, przy brzegu naprzemiennie dekorowane motywami muszli lub akantowej wici, w górnej części przechodzące w odwróconą tuleję zdobioną od góry ornamentem muszlowym niżej przechodzącym w skręcone kanele.<br /><br /></p> <p>Trzony tralkowe, skręcone, w całości dekorowane roślinną wicią i wklęskami, z podwójnymi nodusami. Dolne nodusy z trzema plastycznymi przedstawieniami muszli ujętej w akantową wić. Górny w postaci dwóch złączonych obręczy o powierzchni stylizowanej na muszle w trzech miejscach przedzielonych zwisami z laurowych liści. Górne części trzonów w kształcie  wazonowych tulei, w dolnej części puklowanych, powyżej pokrytych przechodzącej w skręcone kanele.<br /><br /></p> <p>Tuleja stanowi miejsce mocowania gwintu zwieńczonego akantowym kapturkiem, na którym spoczywa troje esowatych, silnie skręconych, zdobionych podwiniętymi gałązkami akantu oraz prostokątnymi płycinami ramion. Powyżej tulei przedłużenie trzonu w postaci trzech wybrzuszonych, skręconych akantowych gałązek okalających centralnie posadowiony kwiat akantu.<br /><br /></p> <p>Ramiona kandelabrów oraz przedłużenie trzonu zwieńczone okrągłymi talerzykami zdobionymi potrójnymi, groszkowanymi polami. W centrach talerzyków wazonowe tuleje na świece, zdobione analogicznie do większej tulei w trzonie, wyposażone w okrągłe, płaskie profitki.</p>
    0 PLN

    Zobacz stopkę