POLITYKA COOKIES

Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookie. Przeczytaj więcej

Cart  

Brak produktów

Razem

Koszyk Realizuj zamówienie

Nr Ref.   411
Srebro próby 950, odlewane, tłoczone, cyzelowane.

Sygnowana zatartym znakiem firmowym i imiennym jednej z najbardziej znanych i uznanych paryskich firm złotniczych Odiot a Paris, numerem inwentarzowym oraz znakiem probierczym stosowanym w Paryżu po 1838 roku – cechą z głową Minerwy w polu ośmiobocznym z cyfrą 1 dla oznaczenia próby srebra. 

Wymiary:   20.00 x 34.00 x 25.00 cm
Waga:   2310.00 g
Rezerwacja

Dodaj do listy życzeń

  • Zapytaj o szczegóły
    • Wyślij do znajomego

      Srebrna legumiera, Paryż

      Srebrna legumiera, Paryż, ok. 1880

      Odbiorca:

      * Pola wymagane

      Anuluj

    • Zapytaj o tę pracę

    Opis:

    Legumiera składa się z dwuusznej misy, zdejmowanej pokrywy oraz srebrnego wkładu. Misa okrągła o gładkiej, poszerzającej się ku górze i wybrzuszonej czarze. Czara z dwojgiem masywnych, wolutowych uszu dekorowanych profilowaniem oraz mięsistym liściem akantu. Kołnierz misy wywinięty, obwiedziony fryzem fantazyjnie nawiązującym do greckiego kimationu. Czarze towarzyszy gładki wkład wyposażony w dwa wewnętrzne uchwyty. 

    Pokrywa legumiery wysklepiona, w dolnej części gładka. W połowie wysokości kopułka wydzielona fryzem z medalionów z czworoliściami. Kopułka nakryta wysoką sterczyną, skomponowaną z rozety z akantowych liści, okrągłego, zdobionego wklęskami talerzyka zwieńczonego bukietem, z którego w dół kopułki zwisają dwie kwiatowe girlandy. 

    Naczynie powstało w okresie, kiedy manufakturą zarządzał wnuk słynnego Jean-Baptiste Claude Odiot'a (1763-1850), Jean Baptiste Gustave Odiot (1823-1912). Podobnie jak dziad i ojciec, Charles Nicolas Odiot (1826-1868). Gustave współpracował z najlepszymi projektantami swego czasu, umiejętnie łącząc empirowe i rokokowe formy eksplorowane przez swoich poprzedników. Pozostając w duchu eklektyzmu wprowadził do oferty obiekty nawiązujące stylistycznie do epoki renesansu. Gustował w rozbudowanych, często figuralnych stopach i uchwytach. Nie stronił również od nawiązań do sztuki Chin. Zdołał podtrzymać świetność warsztatu, pozyskując olbrzymie zamówienie na złoty serwis od wicekróla Egiptu, Said Paszy. Z końcem XIX wieku otrzymał tytuł nadwornego dostawcy sreber dla carów Rosji. Choć jego imię pozostaje w cieniu dziadka i ojca, to jest uznawany za najwybitniejszego francuskiego złotnika swego czasu.

    Stan zachowania:

    Dobry. Na dnie naczynia, przy jednym z uszu widoczny ślad po naprawie.

    Bibliografia:

    Arminjon C., Beaupuis J., Bilimoff M., Dictionnaire des poincons de fabricants d'ouvrages d'or et d'argent de Paris et de la Seine, 1838-1875, Paryż 1994, s. 305, poz. 03357.

    Markezana, Y., Les poinçons français d or, d argent, de platine de 1275 à nos jours, Turyn 2005, s. 102.

    Srebrna legumiera, Paryż <p><strong>Legumiera</strong> składa się z dwuusznej misy, zdejmowanej pokrywy oraz srebrnego wkładu. Misa okrągła o gładkiej, poszerzającej się ku górze i wybrzuszonej czarze. Czara z dwojgiem masywnych, wolutowych uszu dekorowanych profilowaniem oraz mięsistym liściem akantu. Kołnierz misy wywinięty, obwiedziony fryzem fantazyjnie nawiązującym do greckiego kimationu. Czarze towarzyszy gładki wkład wyposażony w dwa wewnętrzne uchwyty. <br /><br /><strong>Pokrywa</strong> legumiery wysklepiona, w dolnej części gładka. W połowie wysokości kopułka wydzielona fryzem z medalionów z czworoliściami. Kopułka nakryta wysoką sterczyną, skomponowaną z rozety z akantowych liści, okrągłego, zdobionego wklęskami talerzyka zwieńczonego bukietem, z którego w dół kopułki zwisają dwie kwiatowe girlandy. <br /><br />Naczynie powstało w okresie, kiedy manufakturą zarządzał wnuk słynnego Jean-Baptiste Claude Odiot'a (1763-1850), <strong>Jean Baptiste Gustave Odiot (1823-1912).</strong> Podobnie jak dziad i ojciec, Charles Nicolas Odiot (1826-1868). Gustave współpracował z najlepszymi projektantami swego czasu, umiejętnie łącząc empirowe i rokokowe formy eksplorowane przez swoich poprzedników. Pozostając w duchu eklektyzmu wprowadził do oferty obiekty nawiązujące stylistycznie do epoki renesansu. Gustował w rozbudowanych, często figuralnych stopach i uchwytach. Nie stronił również od nawiązań do sztuki Chin. Zdołał podtrzymać świetność warsztatu, pozyskując olbrzymie zamówienie na złoty serwis od wicekróla Egiptu, Said Paszy. Z końcem XIX wieku otrzymał tytuł nadwornego dostawcy sreber dla carów Rosji. Choć jego imię pozostaje w cieniu dziadka i ojca, to jest uznawany za najwybitniejszego francuskiego złotnika swego czasu.<br /><br /></p> <p>Stan zachowania:</p> <p>Dobry. Na dnie naczynia, przy jednym z uszu widoczny ślad po naprawie.</p>
    0 PLN

    Zobacz stopkę