Ludwik Walenty Nast II - Galeria Dawnych Sreber

POLITYKA COOKIES

Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookie. Przeczytaj więcej

Cart  

Brak produktów

Razem

Koszyk Realizuj zamówienie

akt. 1854 - ok. 1880

Warszawa

Biografia:

Ludwik Walenty Nast (ur. 1838 – zm. 1887), syn warszawskiego złotnika Ludwika Bernarda Nasta (ur. ok. 1801 – zm. 1838) tytuł czeladnika w warsztacie ojca otrzymał w 1854 roku.  Rok później imienna cecha warsztatu Nast uległa zmianie, do nazwiska dodano pierwszą literę imienia Ludwika. Znak warsztatowy z wyobrażeniem węża połykającego ogon pozostał bez zmian. Od śmierci ojca Ludwika Walentego w 1838 roku, do roku 1869 kiedy to zdobył tytuł mistrza cechowego właścicielką i prowadzącą firmę była wdowa po Ludwiku Bernardzie, Julianna (Julia) z Heintzów (ur. 1805 – zm. 1897).

W 1869 roku Ludwik Walenty stał się pełnoprawnym właścicielem firmy. W latach 80-tych pełnił także funkcję starszego cechu złotników.  Warsztat i magazyn mieściły się przy ulicy Daniłowiczowskiej.


Ostatnie wzmianki o zakładzie datuje się na 1890 rok co wskazuje na to, iż rodzina Nastów prowadziła zakład po jego śmierci drugiego Nasta jeszcze przez co najmniej trzy lata. 

Bibliografia:

R. Bobrow, Srebra warszawskie 1851-1939, Część pierwsza, Srebra ze zbiorów Muzeum Narodowego w Warszawie, Warszawa 1997, s. 154-157.

R. Bobrow, Srebra warszawskie 1851-1939, Część druga, Srebra ze zbiorów muzeów polskich kościelnych i prywatnych, Warszawa 1997, s. 16, 47-48.

R. Bobrow, Warszawscy złotnicy, jubilerzy, grawerzy i kupcy wyrobów kruszcowych w XIX wieku, Warszawa 2018, s. 199-200.

M. Gradowski, Znaki na srebrze, Znaki miejskie i państwowe używane na terenie Polski w jej obecnych granicach, Warszawa 2010, s. 290-293.

H. Lileyko, Srebra warszawskie w zbiorach Muzeum Historycznego m.. st. Warszawy, Warszawa 1979, s. 41-42, 66.

Aktualne prace tego złotnika w ofercie

Zobacz stopkę