POLITYKA COOKIES

Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookie. Przeczytaj więcej

Cart  

Brak produktów

Razem

Koszyk Realizuj zamówienie

ur. 1763, - zm. 1850, Paryż

Paryż

Biografia:

Jean-Baptiste-Claude Odiot (1763-1850) urodził się w rodzinie złotników. Warsztat odziedziczył po ojcu Jean-Claude Odiot’cie (zm. 1888), który z kolei kontynuował dzieło rozpoczęte przez swego ojca Jean-Baptiste-Gaspard Odiot’a w 1690 roku. Jean-Baptiste-Claude tytuł mistrza uzyskał w 1785 roku.

 

Jego działalność przerwała rewolucja. Czas terroru przetrwał służąc w armii. Okres porewolucyjnej świetności warsztatu rozpoczął w 1801 roku, kiedy wspólnie z jubilerem Marie Ètienne Nitot’em otrzymał pierwsze prestiżowe zamówienie na wykonanie szpady dla pierwszego konsula, a ugruntował w 1802 roku zdobyciem złotego medalu na Wystawie Światowej w Paryżu.

 

Niezwykły talent, pełne wyczucia sięganie do form starożytnej Grecji, Rzymu i Egiptu, zestawianie ciągów ornamentu z motywami figuralnymi i gładkimi, często złoconymi powierzchniami szybko uczyniły z Odiot’a nie tylko jednego z najwybitniejszych twórców stylu Empire, ale także, obok innego wybitnego złotnika swoich czasów, Martina-Guillaume Biennais’a, dostawcę na dwór Cesarza, a następnie inne możne dwory Europy.

 

Nie bez wpływu na rozwój warsztatu było w 1806 roku bankructwo innego złotnika, cenionego mistrza neoklasycyzmu, Henry’ego Auguste’a, nadwornego złotnika Ludwika XVI a potem Napoleona. Podczas aukcji majątku Auguste’a Odiot nabył wiele znakomitych modeli i projektów. W owym czasie tworzyli je wyróżniający się architekci i malarze. Odiot współpracował z najwybitniejszymi z nich - złotnikiem Martin-Guillaume’em Biennais’em (1764-1843), brązownikiem Pierre-Philippe Thomire’m (1751–1843), malarzem Pierre-Paulem Prud'honem (1758-1823), architektem i projektantem Charles’em Percier’em (1764-1838), architektem i malarzem, Jean-Charles-Alexandrem Moreau (1760-1840).

 

Warto wspomnieć, że to Odiot jest powszechnie uważany za pierwszego złotnika, który w wykonywanych przez siebie naczyniach zastosował metodę łączenia plakiet i figur z korpusami za pomocą nitów, które następnie były zakuwane od wewnątrz naczynia, zastępując tym samym stosowaną dotąd technikę lutowania. Tę nowatorską w złotnictwie metodę zapożyczył i dostosował w wyniku współpracy z rzeźbiarzem i brązownikiem Pierre-Philippe Thomire’m. Pozwoliło to nie tylko na wielokrotne wykorzystywanie tych samych ornamentalnych plakiet na potrzeby wielu zamówień (niektóre ze zleceń płynących z dworu opiewały na serwisy składające się z kilkuset elementów), ale także na  rozwój dekoracji figuralnej. Co za tym idzie wiele z naczyń powstałych w warsztatach ówczesnych złotników, prócz funkcji użytkowej i dekoracyjnej, nabiera wysokiej klasy walorów rzeźbiarskich.

 

W 1825 roku Jean-Baptiste-Claude Odiot przekazał zarządzanie firmą synowi, Charles-Nicolas’owi, który kontynuował jej działalność realizując zamówienia z dworu Ludwika Filipa. Firma, jako Maison Odiot (Dom Odiot) działa do dziś z siedzibą w Paryżu, przy 19 Avenue de Friedland.

 

Najważniejsze realizacje Jean-Baptiste-Claude’a Odiot

 

Do najczęściej wymienianych realizacji Jean-Baptiste-Claude’a Odiot’anależą:

- serwis 'Madame Mere', zamówiony dla Marii Letycji Ramolino (1749-1836), matki Napoleona I, 1806 rok

- serwis podróżny Naopelona Bonaparte, lata 1795-1809

- serwis Maksymiliana I Józefa Wittelsbacha (1756-1825), króla Bawarii, lata 1798-1809, Rezydencja w Monachium

- serwis Borghese, dar Napoleona dla jego siostry Pauliny (1780-1825), częściowo prawdopodobnie na okoliczność jej ślubu z Camillo Borghese (1775-1832) w 1803 roku ( we współpracy z Martin-Guillaume’em Biennais’em), lata 1794-1814

- toaletka cesarzowej Marii Luizy (1791-1847) wg. projektu Pierre-Paula Prud'hona (1758-1823), 1810 rok

- kołyska króla Rzymu (1811-1832), syna Napoleona i Marii Luizy wg. projektu Pierre-Paula Prud'hona, 1811 rok, wykonana we współpracy z Pierre-Philippe Thomire’m, dziś w Muzeum w Luwrze

- serwis księcia Mikołaja Demidowa(1773-1828), lata 1817-1819

- serwis księżnej Aleksandry Branickiej, ok. 1819, uważany za ostatnie zamówienie Odiot’a zrealizowane w czystym stylu Empire.

Kolekcje:

Wyroby złotnika znajdują się dzisiaj między innymi w:

Museè des Arts dècoratifs, Paryż.

Museè du Louvre, Paryż

Kunsthistorisches Museum, Wiedeń

Victoria and Albert Museum, Londyn

Metropolitan Museum of Art, Nowy Jork

Rijksmuseum, Amsterdam

Muzeum Pałacu Króla Jana III Sobieskiego w Wilanowie, Warszawa

Bibliografia:

Arminjon C., Beaupuis J., Bilimoff M., Dictionnaire des poincons de fabricants d'ouvrages d'or et d'argent de Paris et de la Seine, 1798-1838, Paryż 1991, s.178, poz. N01592.
Anne Dion-Tenenbaum, Złotnictwo paryskie z początków XIX wieku – zmiana i ciagłość, w: Napoleon i Sztuka, Katalog wystawy, Zamek Królewski w Warszawie, 11 września – 13 grudnia 2015, Warszawa 2015, s. 42-47.

John Flemming, Hugh Honour, The Pengiun Dictionary of Decorative Arts, London 1977, s. 537, 570-571 , 827.
Christopher Hartop, Empire Silver: A Gilded Age, w: Eleanor, P. DeLorme ed., Josèphine and the Arts of the Empire, Los Angeles 2005, s. 154-155.

Jessie McNab, The Legacy of a Fantastical Scot, The Metropolitan Museum of Art Buletin, February 1961, p. 172-180.
Przemysław Mrozowski, Maciej Choynowski, Marta Zdańkowska (komisarze wystawy, redakcja naukowa), Napoleon i sztuka, Katalog wystawy, Zamek Królewski w Warszawie – Muzeum we współpracy z Museè national du Palais de Compiègne i Rèunion des musèes nationaux, 11 września - 13 grudnia 2015, Warszawa 2015, s. 85, 155.

Yves Markezana, Les poinçons français d'or, d'argent, de platine de 1275 à nos jours, Turyn 2005, s. 88-89.
Harold Newman, An Illustrated Dictionary of Glass, Londyn 1977, s.203

Aktualnie brak prac tego złotnika w ofercie

Archiwalne prace złotnika

Zobacz stopkę